‘Met plezier naar de film’, Holy Motors (2012), maandag 6 november 2017

Geplaatst op 10-10-2017  -  Categorie: Algemeen

‘Met plezier naar de film’, Holy Motors (2012), maandag 6 november 2017: film, illusie & fantasie.

 

Frankrijk / Duitsland. ‪Drama / Fantasy. ‪115 minuten. Geregisseerd door Leos Carax, ‪met Denis Lavant, Edith Scob en Eva Mendes.

 

‪We volgen 24 uur in het leven van een wezen. De acteur Denis Lavant speelt verschillende rollen. Hij speelt o.a. een roodharig monster op de Parijse begraafplaats Père Lachaise, een bankier, een bedelares, een stervende man, een huurmoordenaar, de aanvoerder van een accordeonorkest, een arbeider, een familieman. Het wezen lijkt vreselijk eenzaam en uitgeput door al deze verschillende gedaantes, waarin het met tegenzin moet moorden en van mensen moet houden die het niet kent. De vraag rijst waar zijn thuis en zijn familie zijn en waar het zijn gemoedsrust kan vinden. Holy Motors is niet meer dan een lange autorit, waarin een man, die zich Monsieur Oscar noemt, zich in een witte stretch limo door Parijs laat vervoeren om in diverse vermommingen kleine interventies in de werkelijkheid te doen.

 

holy-motors-21     Over de film ‘Holy Motors’.

 

Dana Linssen, de hoofdredacteur van De Filmkrant, schrijft: “Zodra je begint te schrijven over wat Holy Motors zo goed maakt, gaat het over veelheid: het is een estafetteverhaal over de raadselachtige Mr. Oscar die in een witte limousine door Parijs rijdt om in vermomming vreemde klussen te klaren. Elk van die vignetten duizelt van de visuele verwijzingen naar de filmgeschiedenis, zo archetypisch dat je ze, zelfs als je ze niet herkent, toch herinnert. 

Regisseur Leos Carax is het droeve wonderkind van de Franse cinema: een visionair wiens filmplannen vaak stranden in eigen genialiteit. Maar in Holy Motors komt alles samen: een film op het kruispunt van analoog en digitaal, 20ste en de 21ste eeuw. Pure rock-’n-roll, een liefdesgedicht aan de filmkunst, een satire op Hollywood: elke keer ontdek ik iets nieuws, elke keer word ik verliefd en wil ik dansen en langs de Seine slenteren en gevaar lopen en dingen zien die alleen in films kunnen.” (Lees zeker de heel boeiende recensie van Dana Linssen. Google: De Filmkrant Holy Motors)

In ‘Holy Motors’ is er niet een doorlopend verhaal: er zijn negen fragmenten/negen taferelen: een man voert opdrachten uit: de opdrachtgever blijft volstrekt onbekend.

 

2     Film: illusie en werkelijkheid

 

In het begin van de film ‘Holy Motors’ wordt de middelvinger door de hoofdrolspeler Denis Lavant gebruikt om het slot op de achterwand van de bioscoopzaal te openen. De middelvinger opsteken is, zoals u weet, een beledigend, grof gebaar. Met het gebaar van de middelvinger zegt de regisseur: mensen, kijk uit, dit is niet de realiteit!

Film is een illusie, een schijnbare werkelijkheid of een onjuist idee van de werkelijkheid.. Het beeld dat iemand van de werkelijkheid heeft is gebaseerd op diens waarnemingen via de zintuigen en verwerking van deze signalen in de hersenen. Illusies zijn dus gebaseerd op foutieve waarnemingen van reële externe prikkels.

Dichtbij de werkelijkheid, en veraf…  U zag de film ‘I, Daniel Blake: deze film stond dicht bij wat in werkelijkheid gebeurt. Maar veel films raken van de huidige werkelijkheid af, denk aan science-fiction-films of films met overmatig gebruik van tempo en geluid, en van geweld.

 

holy-motors-13     Film als kijkspel: leve de verbeeldingskracht!

 

Hopelijk kunt u de film ‘Holy Motors’ waarderen, want u wordt actief gestimuleerd om mee te gaan met de verbeelding van de filmmaker.

Bij het lezen van een roman komt uw verbeeldingskracht los. Bij een boekverfilming van een roman, kunt u, nadat u het boek gelezen heeft, teleurgesteld zijn, maar niet per se!

Verbeeldingskracht is een talent, dat we kunnen ontwikkelen. We maken ons voortdurend van het leven een voorstelling: van hoe het vroeger was, hoe we tegen de huidige situatie aankijken in ons leven en in de wereld, en hoe we ons de toekomst voorstellen van de generaties na ons.

Onvermijdelijk balanceer je dan tussen sombere en optimistische visies. Daarom zie je mensen bepaalde filmgenres vermijden. De film van vandaag koos ik, omdat grappige, absurdistische, horror-achtige fragmenten u actief aanzetten om te balanceren, zoals met uw voeten op een wipplankje.

 

 

4     De cinefiel kan genieten!

 

De hoofdrolspeler zet steeds een ander masker op. Persona = masker. Het latijnse woord verwees oorspronkelijk naar een theatraal masker met toetertje waardoorheen de acteur sprak. De acteur speelt een rol. Het kijken naar de film wordt extra boeiend, als je je probeert in te leven in hoe de rol gespeeld wordt.

De cinefiel kan genieten van de vragen, die bij hem opkomen bij het zien van de film, asso-ciaties van filosofische aard. Bijvoorbeeld: hoeveel rollen speelt een mens in het leven? Wat is nou het echte leven? Ziet de camera mij of richt ik mij naar de camera? Zit er in absurditeit, in fantasie ook een aspect van schoonheid? Kan ik ook aangenaam geprikkeld worden door momenten van horror; hoe is dat te verklaren? Kan een film zoals deze ons zo prettig in verwarring brengen, dat ik wel eens na afloop weten wil, welke momenten van  de film bij andere kijkers tot verwondering, tot afkeer leidden.

 

5     Vragen achteraf bij ‘Holy Motors’.

 

  1. Heeft u soms hardop gelachen? Heeft u weleens ‘weggekeken’?
  2. Kunt u ermee leven, dat u niet alles ‘snapt’?
  3. Hoeveel rollen speelt (en vooral: speelde) u in uw eigen leven?
  4. Kent u iemand, die deze film geweldig / zeker niet zou waarderen?
  5. Welke filmgenres liggen u niet zo? Ik vermoed, dat u vooral geboeid raakt door ‘documentaire films”, klopt dat?

       Paul Overmeer. Reacties naar: p.overmeer@home.nl